Zarzut nienależytego wykonania umowy; oddalenie sprzeciwu.

UZASADNIENIE

Pozwem skutecznie wniesionym dnia 30 listopada 2009r. powód R.G. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego P.S. kwoty 29.941,93 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że prawo do przedmiotowego roszczenia uzyskał w wyniku przelewu wierzytelności w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oraz, że dochodzona wierzytelność powstała na skutek świadczenia przez zbywcę wierzytelności usług doradztwa, co zostało stwierdzone trzema fakturami VAT, z których jedna została częściowo przez pozwanego zapłacona jeszcze przed nabyciem przez powoda wierzytelności. Ponieważ pozwany nie dokonał później żadnej wpłaty mimo wezwania do zapłaty, dochodzenie roszczenia na drodze sądowej stało się konieczne. W dniu 21 grudnia 2009 roku Sąd wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz nakazał pozwanemu zapłacić na rzecz kwotę 375,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Od wydanego przez Sąd nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw w całości, wobec czego nakaz stracił moc. W sprzeciwie pozwany podniósł, że nie jest dłużnikiem TA ani R.G., a z przedłożonych przez powoda dokumentów dochodzone wierzytelności wynikają tylko formalnie. Zdaniem pozwanego usługi, za które zapłaty żąda powód, nie zostały przez zbywcę wierzytelności wykonane, zakupione za pośrednictwem zbywcy materiały nie spełniały oczekiwań jakościowych i były wadliwe, a powód nie przedstawił dowodu wykonania usług. W związku z powyższym pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu przyznał fakt współpracy ze zbywcą wierzytelności na podstawie umowy z dnia 22 listopada 2005r. zmienionej aneksem, zgodnie z którą prowizja należna była zbywcy za zakupiony towar bez wad, zbywca miał obowiązek reklamowania towaru, a z tytułu wad tego towaru pozwany poniósł straty. Podniósł także pozwany że w świetle podpisanej umowy brak było podstaw do wystawienia faktur za doradztwo w zakresie rynku tureckiego i zaprzeczył, aby takie usługi były wykonane.

W odpowiedzi na powyższe powód - w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2010r.- podniósł, że pomiędzy TA a pozwanym zawarta była umowa agencyjna z dnia 22 listopada 2005r. polegająca na pośredniczeniu za wynagrodzeniem przez TA przy zawieraniu umów sprzedaży pomiędzy MI P.S. z turecką firmą K. Zdaniem powoda zbywca wierzytelności - TA wywiązywał się w sposób należyty z zawartej umowy agencyjnej oraz wszystkie zgłaszane przez pozwanego zastrzeżenia odnośnie do zakupionego za jego pośrednictwem towaru zgłaszał u tureckiego kontrahenta niezwłocznie po ich otrzymaniu. Dodał także, że faktury stanowiące podstawę pozwu zostały wystawione jako prowizja od kwot wynikających z umów zawartych przez pozwanego z klientem. Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010r. swój udział w sprawie zgłosili profesjonalni pełnomocnicy stron.

Sąd ustalił: Bezspornym w sprawie było, że pomiędzy pozwanym P.S. prowadzącym działalność gospodarczą jako MI a A.A. prowadzącym działalność gospodarczą jako T( nie będącym stroną niniejszego postępowania) zawarta została w dniu 22 listopada 2005r. umowa, w myśl której pozwany dokonywał zamówień materiału F produkcji tureckiej firmy K za pośrednictwem firmy T nazwanej przedstawicielem pozwanego przed firmą K. Firma A.A. była, zgodnie z umową zobowiązana do składania wszelkiego rodzaju reklamacji dotyczących ewentualnych braków ilościowych i jakościowych zakupionego towaru. Pozwany natomiast zobowiązany był na podstawie umowy do przekazywania A.A. 3% prowizji za zakupiony materiał zgodnie z fakturą. Umowa zawarta została na czas określony - 3 lata z możliwością przedłużenia o następny rok, co następowało automatycznie w przypadku braku w terminie 3 miesięcy oświadczenia którejkolwiek że stron o odstąpieniu od umowy. Strony postanowiły również, że wszelkie zmiany umowy muszą być dokonywane w formie pisemnej jako aneksy do umowy po obustronnym uzgodnieniu. W ramach współpracy A.A. wykonywał funkcję tłumacza, pomagał we współpracy ze stroną turecką, był pomocny w nawiązywaniu kontaktów bo znał język turecki i specyfikę rynku, brał udział w negocjacjach. (dowód: zeznania świadka M.S. pozwanego k.101 - 104)

W oparciu o umowę A.A. wystawił następujące faktury VAT:
- 29/0712006r. z dnia 15.lipca 2008r. na kwotę 11.468,00 zł.
- 34/08/2008 z dnia 29 sierpnia 2008r. na kwotę 11907, 20 zł.
- 52/12/2008 z dnia 31 grudnia 2008r. na kwotę 12.566,73 zł.
których przedmiotem było doradztwo w zakresie rynku tureckiego. (dowód: faktury k.6-8) Należność z faktury 29/07/2008r. z dnia 15.lipca 2008r. została zapłacona przez pozwanego częściowo, to jest w kwocie 6.000,00 zł. pozostałych należności pozwany nie zapłacił - bezsporne. Należność wynikająca z wystawionych rzecz A.A. faktur stała się przedmiotem umowy przelewu wierzytelności zawartej z powodem. O przelewie wierzytelności pozwany został powiadomiony i wezwany do zapłaty należności na rachunek powoda (dowód: umowa k. 5, wezwanie do zapłaty z dowodem nadania k. 9,10) Zapłata nie została dokonana - bezsporne.

Sąd zważył: Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie. Pozwanego i zbywcę wierzytelności łączyła umowa o świadczenie usług, do której odpowiednio stosuje się przepisy umowy o zlecenie, zgodnie z którą zbywca wierzytelności jako przyjmujący zlecenie zobowiązany był do dokonania określonych czynności dla pozwanego jako dającego zlecenie za wynagrodzeniem. Umowa nie była umową rezultatu - nie zawierała postanowień uzależniających zapłatę ustalonej w niej prowizji za świadczone usługi od efektu końcowego, a w tym skutecznego i zgodnego z oczekiwaniami pozwanego rozstrzygnięcia przez tureckiego kontrahenta - firmę K składanych reklamacji. Postanowienia umowy obligowały zbywcę wierzytelności jedynie do składania reklamacji. Odmiennych wniosków nie uzasadniał żaden z przedstawionych dowodów. Należy podkreślić, że w myśl art. 6 kc. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten statuuje ogólną regułę dowodową która spełnia dwie zasadnicze funkcje. Przede wszystkim dynamizuje postępowanie dowodowe w obowiązującym systemie kontradyktoryjności, a także określa merytoryczny wynik sporu, w sytuacji, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. (sygn I CKU 45/96) wyraził stanowisko, iż rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.pc.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.) a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kp.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc.). Wobec powyższego należało uznać, iż pozwany zobowiązany jest zapłacić należności wskazane w fakturach stanowiących podstawę żądania pozwu. (W ocenie Sądu, wbrew stanowisku pozwanego, określenie w fakturach opisu usługi jako: „doradztwo w zakresie rynku tureckiego” odzwierciedlało przedmiot obowiązków zbywcy wierzytelności wykonywanych podstawie zawartej z pozwanym umowy.) Uprawnienie powyższe przeszło na powoda na podstawie umowy przelewu wierzytelności, zgodnie z którą przejął od zbywcy wierzytelność wraz z wszelkimi prawami ubocznymi przysługującymi od dłużnika, a w tym prawem do żądania odsetek Z chwilą powstania zobowiązania możliwe jest przejście praw i obowiązków z niego wynikających na inne osoby. Stosunek zobowiązaniowy nie ulega wówczas zmianie, zmieniają się tylko osoby w nim uczestniczące po stronie czynnej (zmiana wierzyciela) lub biernej (zmiana dłużnika). Zgodnie z art. 509 k.c. do zmiany wierzyciela dochodzi w drodze umowy, przez którą wierzyciel przenosi swoją wierzytelność na inną osobę (przelew). Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść przysługującą mu wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Wierzytelność (za wyjątkiem wiązanej z dokumentem na okaziciela oraz zabezpieczonej hipoteką) przechodzi na nabywcę solo consensu, tj. przez sam fakt zawarcia umowy. Należy stwierdzić zatem, że w przedmiotowej sprawie na skutek zawarcia przez A.A. z R.G. umowy przelewu wierzytelności na przejmującego (cesjonariusza) przeszła wierzytelność w kwocie 29.941,93 zł z ustawowymi odsetkami, a dotychczasowy wierzyciel, tj. TA został wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z Dłużnikiem – MI P.S. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż co do wartości faktur i terminów ich płatności nie było uwag, Sąd zasądził na rzecz powoda roszczenie dochodzone pozwem z odsetkami na podstawie art. 481 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żądnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

O kosztach postępowania postanowiono po myśli art. 98 k.p.c., to jest zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik sporu. Na kwotę zasądzonych na rzecz powoda kosztów składa się uiszczona przez powoda opłata od pozwu w wysokości 1.498,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 2.400,00 zł określonej 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

powrót

do strony głównej: windykacja bezzaliczkowa